Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΑΔΗ


Και καμία πατρίδα δε θα γίνει αγκαλιά,
και θα κρέμονται ελπίδες σε σπασμένα καρφιά.
Και θα σέρνει η γη τ'ακριβό της αστέρι,
να πατάμε ουρανό με κατάρτια στο χέρι...

Κι αν θα μείνω και ζήσω στης καρδιά το νυστέρι,
μια πληγή ανοιχτή θ' ανοίγει λημέρι.
Κράτησε μου ένα τέλος στου γκρεμού μου τον πόνο,
να χτυπάω προσευχές με μελάνι στον ώμο...

Και καμία αγάπη δε θ' ανοίγει ομπρέλα,
σα θα βρέχει φωτιά, στης ψυχής μας την τρέλα.

Μας χτυπάει η μοίρα, και ρουφά τον αέρα...

Και κανείς πουθενά δε θα γίνει αγέρι,
και θα πέφτει η γη σε γκρεμό δίχως χέρι.
Σ' αγαπάω μη φύγεις σου φωνάζω με τρόμο,
και μου ρίχνεις μαχαίρι να γυρίζει στον ώμο...

Με τα όνειρα κάτω πατημένα στο χώμα,
θα κοιτάμε ψηλά τη θηλιά μας στο σώμα.
Με τα χέρια μου πάνω ψάχνω φως στο σκοτάδι,
ξημερώνει μου λες, δυο λεπτά πριν τον Άδη...

ΟΤΑΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΒΑΘΑΙΝΕΙ

Και μετά...

Τραγουδήσαμε τις σκέψεις μας, μέχρι να σπάσουν οι χορδές μας.

Σφίξαμε στα χέρια την δύναμη μας, μέχρι να ματώσουν τα δάχτυλα μας.

Τρέξαμε ν' αγκαλιάσουμε την ψυχή μας, μέχρι να σπάσουν τα γόνατα μας.

Κι αργότερα...
Όταν τίποτα δεν έμεινε από εμάς...

Αποχωριστήκαμε την ανάσα μας, στο βάθος του μυαλού μας.

Γιατί όταν ο έρωτας βαθαίνει, τολμά να ακουστεί...

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ

Να μην υπάρχω.

Και με την πένα μου θα σκίζεις την καρδιά μου,
και με τους στίχους μου θα γδέρνεις τα όνειρα μου,
και με μανία θα σφαλίζεις την φωνή μου,
και θα πετάς σε κάθε πέτρα την ψυχή μου...

Να μην υπάρχω.

Με όλα τα ρούχα μου στη λάσπη ματωμένα,
και με τα χέρια μου σε στύλους καρφωμένα.
Μ' ένα μαχαίρι να ανοίγεις τις πληγές μου,
και να ακούς σαν μελωδία τις κραυγές μου...

Να μην υπάρχω.

Να μη στεγνώνει το μελάνι στο χαρτί μου,
και μία σφαίρα να τρυπάει την αφή μου...
Να φτάνουν τέρμα οι λυγμοί πριν με δικάσεις,
κράτησε λίγη ανθρωπιά μήπως τη φτάσεις...

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Θα έρθει μια μέρα
που η ποίηση της ψυχής σου,
θα επαιτεί τις ρωγμές της αποστασίας σου.
Μια μέρα, που ο καθρέφτης θα γονατίζει μπροστά
στο χρόνο που αποσιώπησες...
Εγώ καρδιά δεν θα 'χω, ούτε ζωή
να συντροφεύει την αγρυπνία σου.
Θα είμαι το λευκό χαρτί, που πάνω του
ξεγλύστρισαν κλεμμένοι οργασμοί
κι αδιέξοδες οπτασίες...
Γιατί η αγάπη μόνο στα χέρια σου
ιεροσυλεί την αιωνιότητα...

Μια μέρα καμία μάσκα δε θα λατρεύει
το πρόσωπο σου...
Και κανείς Θεός δε θα πιστεύει
στους στηλοβάτες της ομορφιάς σου.
Τότε, θα ανακαλύψεις ότι γεννήθηκες.
Γιατί πριν από την αλήθεια, δεν έζησες.

Ποτέ...
Μόνο στ' αλύχτισμα σου...

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

ΑΛΗΘΕΙΑ

Δε θέλω να ξυπνήσω.
Μα αν είναι να κοιμηθώ,
θα έχω τα μάτια μου ανοιχτά.
Να κρατούν την αλήθεια
της ψυχής μου, μη σκοτεινιάσει,
μη χαθεί, μη γίνει ένα με τον καιρό.
Μη βρέξει και λιώσουν τα όνειρα μου,
μη χιονίσει και παγώσει η καρδιά μου,
μην ανθίσει η γη κι εγώ λείπω...

Θα κρατώ την αλήθεια μου
και θα βαδίζω μόνη, σε δρόμους
που πληγιάζουν τα πόδια μου.
Εγώ, δε θα φορώ παπούτσια.
Τα ρούχα μου δε θα τα βλέπεις,
μήτε το σώμα μου γυμνό.
Πληγή θα είμαι που θα τρέχει
για να κλείσει.
Κι όσο τρέχει...
Θα γίνεται Αλήθεια.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΡΩΤΑΣ

Είσαι ένας θάνατος αργός που με βιδώνει,
είσαι το στόμα που ποθώ, και με δαγκώνει.
Είσαι το λίγο σ' αγαπώ που με κρεμάει,
και μες στη λάσπη με λατρεία με μεθάει...

Δεν είσαι άνθρωπος.

Γιατί με σπρώχνεις σε γκρεμό που όλο πέφτω,
γιατί πλησιάζεις σα στοιχειό που δεν αντέχω.
Κι όταν με παίρνεις δυνατά με συγκλονίζεις,
ρουφάς στα χείλη μου ψυχή, μ' αιχμαλωτίζεις...

Δεν είσαι όνομα.

Κρατάς τις λέξεις φυλαχτό να μη μιλήσουν,
κρατάς τους φόβους σου κρυφούς να μην λυγίσουν.
Κρατάς τα μάτια μου ανοιχτά μες στο σκοτάδι,
νιώθω στα χέρια σου το κίβδηλο το χάδι...

Είσαι Θεός.

Που τιτλοφόρησε το εγώ στην άβυσσο σου,
και σε μισώ, και σ' αγαπώ, και σε κρατώ σα το σφυγμό σου.
Με ακουμπάς, με γρατζουνάς, με αλυχτάς, μ' αναμοχλεύεις.
Εσύ με θες, εγώ μπορώ, λίγο το χθες... Κι ύστερα φεύγεις.

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΜΟΥ

Λυπόμουν τόσο πολύ απ' την απουσία σου
που χρωμάτιζα όλα τα τριαντάφυλλα κόκκινα...

Προσπαθούσα να δω το πρόσωπο σου,
κι όταν δε τα κατάφερνα, ψηλαφούσα τ' αγκάθια
στο σώμα μου για να σε σχηματίσω...

Τελικά, όλα τα λουλούδια άνθιζαν και μαραίνονταν
στ' όνομα σου, ποθώντας το άρωμα από το δέρμα σου...

Ήθελα τόσο πολύ να γεννηθώ στο έδαφος για
να κοπώ την ημέρα που θα περπατήσεις δίπλα μου...
Να ξεψυχίσω.
Σ' όλα τα φεγγάρια που νοστάλγησες...

Έτσι απλά σ΄αγαπώ...
Με όλο το κόκκινο της βροχής μου.

Κι εσύ...
Δε θα το μάθεις.