Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΡΩΤΑΣ

Είσαι ένας θάνατος αργός που με βιδώνει,
είσαι το στόμα που ποθώ, και με δαγκώνει.
Είσαι το λίγο σ' αγαπώ που με κρεμάει,
και μες στη λάσπη με λατρεία με μεθάει...

Δεν είσαι άνθρωπος.

Γιατί με σπρώχνεις σε γκρεμό που όλο πέφτω,
γιατί πλησιάζεις σα στοιχειό που δεν αντέχω.
Κι όταν με παίρνεις δυνατά με συγκλονίζεις,
ρουφάς στα χείλη μου ψυχή, μ' αιχμαλωτίζεις...

Δεν είσαι όνομα.

Κρατάς τις λέξεις φυλαχτό να μη μιλήσουν,
κρατάς τους φόβους σου κρυφούς να μην λυγίσουν.
Κρατάς τα μάτια μου ανοιχτά μες στο σκοτάδι,
νιώθω στα χέρια σου το κίβδηλο το χάδι...

Είσαι Θεός.

Που τιτλοφόρησε το εγώ στην άβυσσο σου,
και σε μισώ, και σ' αγαπώ, και σε κρατώ σα το σφυγμό σου.
Με ακουμπάς, με γρατζουνάς, με αλυχτάς, μ' αναμοχλεύεις.
Εσύ με θες, εγώ μπορώ, λίγο το χθες... Κι ύστερα φεύγεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου