Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

ΧΑΡΤΙΝΗ ΒΑΡΚΟΥΛΑ

Κι αν βούλιαζε η ψυχή μου στ΄ανοιχτά,
δυο όνειρα ακουμπώ να με θυμάσαι,
ραγίζουν οι ζωές στα σκοτεινά,
κρατούσα λίγη γη όπου και να σαι...

Τα σύννεφα που έγιναν βροχή,
πως ήθελα στα χέρια να κρατήσω,
να πιω από του κόσμου τη σιωπή,
τις λέξεις στο βυθό μου να κεντήσω...

Στον άνεμο σκορπίζουν προσευχές,
σε μάτια που ποτέ δε θα φυλάξεις,
και λείπουν απ' τα χείλη αναπνοές,
κοιμήθηκα προτού να με κοιτάξεις...

Μια χάντρα σα καδένα στο λαιμό,
ανέβηκε η θλίψη να στολίσει,
και έτρεξε να γίνει σ 'αγαπώ,
μη μείνει συλλαβή κι ύστερα σβήσει...

Τις λέξεις που 'χουν μείνει ορφανές,
ποιός τολμησε ποτέ να υιοθετήσει,
μη βγουν σα να 'ναι λίγες μισερές,
μη γίνουν μια συνήθεια που θα σβήσει...

Κι αν βούλιαζε η ψυχή μου στ' ανοιχτά,
μια χάρτινη βαρκούλα είχ' αγαπήσει,
στα κύματα κρατούσε αγκαλιά,
για λίγο να σε δει, λίγο πριν σβήσει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου