Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

ΜΗ ΓΙΝΩ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΤΟΥ

Έκλεισα την αγάπη μου σ' ένα κουτί,
να 'ναι στα χέρια σου μια προσευχή.
Ν' ανοίγει η ψυχή μου σε γαλάζια νερά,
να χτίζεις φωλιές στα μικρά μου φτερά...

Έστρωσα την πίστη μου σε χαλίκι αλμυρό,
να περνάς από πάνω με το πόδι γυμνό.
Να 'ναι η θάλασσα μόνο, ένας κρυφός στεναγμός,

και στα βράχια να σπάει να γεννιέμαι βυθός...

Ονειρεύτηκα κάποτε να 'μαι ένα φιλί
και ψιθύριζα στίχους λίγο πριν την αυγή.
Τα μαλλιά σου κυμάτιζαν στης ψυχής τ' ακρογιάλι,
οξυγόνο που έδινα απ΄του κορμιού τη φιάλη...

Την καρδιά μου την έκρυψα μη τη δεις και τρομάξεις,
να μη πεις πως σε άγγιξε και ευθύς την πετάξεις.
Θα νομίζεις πως έσταζε καταλάθος το χρώμα,
και τα χέρια θα πλύνεις, ν' αδειάσεις το χώμα...

Σε μια πέτρα που κρύφτηκα στο μικρό γεφυράκι,
σα λουλούδι που έπεσε σε καθάριο ρυάκι.
Κι όπως έσκυψες κοίταζα το είδωλο σου στη λίμνη
κι ένα δάκρυ μου στάλαζε ηλιαχτίδα σε πρύμνη...

Πάντα πλάι σου ήμουν, τα λευκά τα φτερά σου,
να νομίζεις πως πέταγες και πως είναι δικά σου...
Κι απ΄την πλάτη μου τρέχουνε δύο κόκκινα ρόδα,
τον παράδεισο έχτιζα σε μια ατέρμονη πρόβα...

Με κρατάς αγκαλιά, στην αστρινή φορεσιά μου,
και στα μάτια μου θύελλες και ατόφια η μιλιά μου.
Αν δεν είδες σε μένα, την αλήθεια, τον πόνο,
ποιά στιγμή μου με έσβησες, στον ανέλπιστο χρόνο;

Μια καρφίτσα μου κρέμασες να χτυπά για καρδιά μου
και τους ήχους της έκλεψες να σιωπά στη χαρά μου.
Σ΄ανεκδιήγητες θύμησες μ΄αλυσίδες και σφαίρες
την ψυχή μου ξερίζωσες σε απόκρημνες ξέρες...

Υμνώ τ' ανείπωτα που ένιωσα στα βάθη και στα ύψη,
μη πεις ποτέ το σ' αγαπώ, πόσο μεγάλη θλίψη...
Κράτα με Θεέ μου στα ψηλά να βλέπω τη μορφή του,
μη τύχει και στα χαμηλά και γίνω ανθρώπινη του...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου