Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΣΕ ΝΙΩΣΩ

Πόσο θέλω να ζήσω και δεν έχω ζωή,
και κρατάς την ψυχή μου αναμμένο κερί.
Σε πλησιάζω ν' αγγίξω μια κλωστή απ' το όχι,
κι είναι όλη μου η θλίψη μία τρύπια απόχη...

Τρέχουν άνεμοι χίλιοι, στο κορμί μου ουρανοί,
και τρεκλίζει η νύχτα σε κομμένο σχοινί.
Μες τα μάτια μου γύρε, να σε δω λαχταρώ,
σε μια έρημο φέρε αγιασμένο νερό...

Πως μετράω τις ώρες, δυο κραυγές στο κενό,
να' ναι η μία δικιά σου, σ'αγαπώ, με μισώ.
Τραγουδάνε τα χρόνια στις ρυτίδες καημό,
και ζητάνε να μείνεις σ' έναν άγριο καιρό...

Θα 'ρθουν πάλι χειμώνες που φορούν μοναξιά,
μες στα χέρια μου οι στίχοι λαβωμένα πουλιά.
Στο μονόλογο βάζεις το πιο αδιάφορο βλέμμα,
χαμηλώνεις τη σκέψη και δεν είμαι στο τέρμα...

Μου κρατάς την ψυχή μου πιο γυμνή κι από χώρα
και μετράς τις πληγές μου στην πιο απάνθρωπη μπόρα.
Πως σταλάζουν οι τύψεις απ' τα μάτια σου δάκρυ,
και λουλούδια με ντύνεις να γιατρέψεις τα λάθη...

Δεν πεθαίνω απ' αγάπη μες στα χέρια σου επάνω,
τα μαχαίρια σου βάζω στο βυθό σου να φτάνω...
Δε θα φύγω από σένα γιατί αγάπησα τόσο,

ας γινόμουν Θεός, μια φορά να σε νιώσω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου