Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

ΜΗ ΣΕ ΚΟΙΜΙΣΕΙ Η ΧΩΡΑ

Σ' ένα σοκάκι φτάσαμε με μάσκες αγωνίας,
τα χέρια μας πληγώσαμε σε όρκους ευτυχίας.
Ντυθήκαμε και βάλαμε ξανά τα γιορτινά μας,
ν' αντέξουμε το διάλογο να γίνουμε η γενιά μας...

Θυμάμαι πως με φίλαγες και έσταζε το σώμα
κι η θλίψη μας περίσσευε απ' όλα τα σεντόνια...
Το όπλο μου, το όπλο σου μαζί και η καρδιά μας,
παράνομος ο έρωτας σφραγίζει τη γροθιά μας.

Τα όρια που πέρασαν στο χάρτη τη φυγή μου,
το σώμα μου το θάψανε μη γίνει η πνοή μου.
Στους δυό μας πως μας τύλιξε ο μαύρος μας ο πόνος,
μη μείνουμε, μη φύγουμε, μας άδειασε ο χρόνος.

Η υπόσχεση που δώσαμε να ζήσουμε ενωμένοι,
λεπίδες μας στριμώξανε στη γη τη ρημαγμένη...
Τα ρούχα μας κουρέλιασαν, στο δρόμο πεταμένα,
ζητιάνεψα τα "όχι" μας και γδάρανε το δερμα.

Με κοίταξες και δάκρυσες και δε μ' αναγνωρίζεις,
εγώ ήμουν η ελπίδα σου το κρίνο που μυρίζεις.
Τραγούδησε μου μάτια μου μη σε κοιμίσει η χώρα
μη μας νεκρώσουν την ψυχή, όχι αυτήν την ώρα.

2 σχόλια:

  1. Κανείς δεν μπορεί να κοιμήσει τα συναισθήματα που έχουμε. Εκτός αν το θέλουμε οι ίδιοι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η λογική και η καρδιά δυο δρόμοι χωριστά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή